Την ιερή και ευλογημένη Κυριακή του Σπορέως, όπου η Εκκλησία μας προβάλλει τη θεόσδοτη διδασκαλία του Κυρίου «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ», η Ενορία Παναγίας Καμαριανής γέμισε συγκίνηση, προσευχή και ιερό δέος, καθώς τελέστηκε το Ετήσιο Ιερό Μνημόσυνο της μακαριστής Πρεσβυτέρας Γεωργίας Προκοπάκη Σμυρνάκη, αγαπημένης συζύγου του σεβαστού πατέρα και αγαπητού συνεφημερίου μας π. Μιχαήλ Σμυρνάκη, του φιλάγιου κτήτορα της Ενορίας μας.
Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, π. Βαρθολομαίος Βογιατζόγλου, ο οποίος με πατρική στοργή και λόγο θεοφώτιστο, μίλησε για το μυστήριο της ζωής και του θανάτου, αναλύοντας την παραβολή του Σπορέως και υπενθυμίζοντας ότι κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, όπως ο σπόρος, πέφτει στη γη της πίστης και της ελπίδας για να αναστηθεί σε αιώνια ζωή.
Η μακαριστή Πρεσβυτέρα Γεωργία Προκοπάκη Σμυρνάκη υπήρξε γυναίκα βαθιάς πίστης, ταπεινότητας και καλλιέργειας, ψυχή φωτεινή και γαλήνια, που σημάδεψε με την παρουσία της τη ζωή της Εκκλησίας και της ενορίας μας Παναγίας Καμαριανής.
Γεννημένη σε οικογένεια με γερές πνευματικές ρίζες και έντονη εκκλησιαστική συνείδηση, μεγάλωσε μέσα σε κλίμα πίστης, προσευχής και σεβασμού προς τον άνθρωπο. Από νωρίς ξεχώρισε για τη φιλομάθεια, τη σεμνότητα και τη βαθιά ευαισθησία της. Με ολοκληρωμένες σπουδές στη Φιλολογία, διέθετε πνεύμα ευθύ, λόγο μεστό και ψυχή εμπνευσμένη, συνδυάζοντας αρμονικά τον στοχασμό του πνεύματος με τη λεπτότητα της καρδιάς.
Η συνάντησή της με τον μετέπειτα σύζυγό της, τον π. Μιχαήλ Σμυρνάκη, στάθηκε θεόσταλτο γεγονός.
Μαζί πορεύτηκαν την ιερή και δύσβατη οδό της ιερωσύνης, μοιραζόμενοι με πίστη και αγάπη τον σταυρό και τη χαρά της διακονίας.
Ως Πρεσβυτέρα, η κ Γεωργία δεν περιορίστηκε ποτέ στον παραδοσιακό ρόλο της συζύγου του ιερέα έγινε συνδημιουργός και συναγωνίστρια στο έργο της ενορίας, με λόγο διακριτικό, αγάπη αθόρυβη και καρδιά πάντοτε στραμμένη στο θέλημα του Θεού.
Με τη γλυκύτητα του ήθους και την εσωτερική της δύναμη, υπήρξε στήριγμα του ποιμαντικού έργου του π. Μιχαήλ, πολύτιμη συνοδοιπόρος στους αγώνες, στις χαρές και στις δυσκολίες της ενοριακής ζωής.
Άνοιγε το σπίτι και την καρδιά της σε όλους, με απλότητα και φιλόθεη αγάπη.
Πολλοί θυμούνται τη γαλήνια παρουσία της μέσα στον ναό, τη συμμετοχή της στα εκκλησιαστικά δρώμενα.
Η Πρεσβυτέρα Γεωργία υπήρξε μια γυναίκα του φωτός συνδύαζε την καλλιέργεια του νου με τη σοφία της καρδιάς. Ήξερε να μεταμορφώνει τη σιωπή σε προσευχή και την πράξη σε λειτουργία.
Στο πρόσωπό της καθρεφτιζόταν η ήρεμη δύναμη της πίστης και η λεπτή ευαισθησία της αληθινής χριστιανής μητέρας.
Η κοίμησή της υπήρξε λύπη ανθρώπινη και χαρά πνευματική λύπη για το κενό που άφησε, μα χαρά για την αιώνια ανάπαυση που τόσο επεδίωκε με τον καθαρό της βίο. Η μνήμη της παραμένει ζωντανή, ως ευωδία ψυχής και παράδειγμα ήθους, που εμπνέει πίστη, πραότητα και ελπίδα σε όσους τη γνώρισαν και τη θυμούνται με συγκίνηση και σεβασμό.
Ο Θεός ας την αναπαύσει εν χώρα ζώντων, ανάμεσα στις ψυχές των δικαίων και των ταπεινών, και ας χαρίζει δύναμη, ειρήνη και παρηγοριά στον σεβαστό π. Μιχαήλ Σμυρνάκη και στην οικογένειά του.
Αἰωνία ἡ μνήμη τῆς, ἡ ζωή καὶ ἡ διακονία της ἀς γίνῃ φάρος πίστεως καὶ ἀγάπης γιὰ ὅλους μας
