Προς
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναχικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης.
Αγαπητά μου παιδιά, Χριστός Ανέστη!
Καί τοῦτο τὸ Πάσχα, μᾶς ἀξίωσε ἡ Χάρις τοῦ Μεγάλου θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, να συμπορευθοῦμε μαζί Του πρός τό ἐκούσιο πάθος Του καί νὰ ὁδηγηθοῦμε τελικά στη λαμπροφόρο Ἀνάστασή Του, μὲ τὴν ὁποία συντελεῖται Η νίκη κατά τοῦ θανάτου.
Ἀπόψε και πάλι, «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἄδου την καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν» (Ζ΄ ωδή τοῦ Κανόνος τῆς Ἀναστάσεως). Αὐτό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ γιὰ ὅλους ἐμᾶς που Τόν πιστεύομε ὡς Κύριο καί Λυτρωτή μας και με την παραπάνω νικητήρια ὠδή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἀναγγέλομε χαρμόσυνα κατ’ αὐτήν τήν εὐλογημένη Πασχάλια ὥρα, τη νίκη τοῦ ἀγαθοῦ ἔναντι τοῦ κακοῦ, τὴν ἐπικράτηση τοῦ Φωτός ἔναντι τοῦ σκότους τῆς ἁμαρτίας, την ὁλόφωτη νίκη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ κατά τοῦ Ἄδη καί τοῦ θανάτου, ἀλλά καί τήν ἀπαρχή τῆς δικῆς μας Αναστάσεως.
Ὁ Ἀναστάς Κύριος νικά τον θάνατο καί ἐγκαθιστᾶ τή βεβαιότητα τῆς ἐλπίδας, κατατροπώνει την ἁμαρτία καί προσφέρει τη γλυκύτητα τῆς συγχώρησης για κάθε ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, σαλπίζει τὸν ἐρχομό μιᾶς ἄλλης ζωῆς, αἰώνιας, ἀνακαινισμένης καί φωτισμένης ἀπό ἀνέσπερο φῶς ᾶς να τη ζήσομε.
Γνωρίζετε ἀσφαλῶς τὴν εἰκόνα ἐκείνη, στην ὁποία ὁ Ἀναστάς Χριστός μας, κρατεῖ ἀπό τό χέρι τούς Πρωτοπλάστους καί τούς συνεγείρει ἀπό τὸ θάνατο. Αὐτό πού τότε συνέβει, δέν σταμάτησε ποτέ, συνεχίζει να συμβαίνει καί μέ ὅλους ἐμᾶς, πού διά τοῦ βαπτίσματός μας συμμετέχομε στο θάνατο καί τήν Ταφή τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν». (Ρωμ. 6,4). Καί ὅπως καί στην παραπάνω εἰκόνα, με τον ἴδιο τρόπο ὁ Ἀναστάς Χριστός ἁπλώνει το χέρι Του στον καθέναν ἀπό ἐμᾶς καὶ μᾶς καλεῖ ἐλεύθερα να συμπορευθοῦμε μαζί Του σε μία νέα ζωή γεμάτη χαρά, ἐλπίδα, εἰρήνη, φῶς καί αἰσιοδοξία. Αὐτό πού ἀναφωνοῦμε: «Χριστός Ανέστη καί κανένας νεκρός δέν μένει στον τάφο… Ανέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος» εἶναι τελικά το Εὐαγγέλιο, το χαρμόσυνο μήνυμα πού ἀπευθύνεται σε ὅλους καί διαλύει την ἀγωνία, τους φόβους καί τήν ἀνασφάλεια γιὰ τὸ αὔριο.
Για να γίνει αὐτό πραγματικότητα, για να γίνει χαροποιό γεγονός στη ζωή μας, ἡ Ἐκκλησία διαρκῶς μᾶς προτρέπει: «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει» και «ἀλλήλους περιπτυξώμεθα», νὰ ἀνοίξομε την ἀγκαλιά μας πρός κάθε κατεύθυνση, και να κάνομε τόπο για τόν ἄλλο, να χωρέσομε τον συνάνθρωπό μας στη δική μας ὕπαρξη, να συν-χωρήσομε δηλαδή. Αὐτό προτρέπει, γιὰ νὰ μήν ἔχουν δύναμη τὰ ὄπλα καί ὁ θόρυβός τους, για να μήν ἀπειλοῦν ὁ θάνατος καί ὁ βρυχηθμός του. Γιὰ νὰ ἐπικρατεῖ ἡ εἰρήνη, ἡ ἠρεμία καὶ ἡ χαρά. Για να ὑποχωροῦν τὸ ἄγχος, οἱ ἔριδες καὶ οἱ διαμάχες. Γιὰ νὰ μὴν ἔχουν θέση οἱ προκαταλήψεις, οἱ ἀδιαλλαξίες, οἱ ἐγωπάθειες, τὰ αὐτείδωλα τούτου τοῦ κόσμου. Γιὰ νὰ ἐννοήσομε την μεταξύ μας ἀληθινή σχέση. Οἱ πολεμικές συρράξεις, ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν ἔντονα τὸν τελευταῖο καιρό, φανερώνουν πόσο ἐπιρρεπεῖς παραμένομε στην ἀδελφοκτονία, ἀφοῦ κάθε ἀνάλογη κίνηση τελικά ἐναντίον ἀδελφοῦ, παιδιοῦ τοῦ ἴδιου Θεοῦ Πατέρα, δυστυχῶς, ἀπευθύνεται. Ἡ ἀποψινή βραδιά, ἀπαιτεῖ μία στροφή στον ἔσω ἄνθρωπο, μία γνήσια αὐτοκριτική, μία ἀληθινή μετάνοια, προκειμένου νὰ ἔχομε την ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως πού δέν εἶναι ἑορτή καί ἐπέτειος, ἀλλά βίωση τοῦ γεγονότος στην σωτηριολογική καί ἀνθρωπολογική του διάσταση, Ἑορτάζομε πραγματικά Πάσχα Χριστοῦ; Ἄς ἀναρωτηθοῦμε. Ἔχομε τις πνευματικές προϋποθέσεις νὰ ἐννοήσομε, τί διαστάσεις ἔχει γιὰ ἐμᾶς ἡ βίωση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, μποροῦμε τελικά «να σηκώσομε τό Φῶς του»; Ταυτιζόμαστε με τον Αναστημένο Λυτρωτή μας; Κάνομε τη ζωή Του, ζωή μας, το λόγο Του ἔργο μας; Κάνομε τήν ἀγάπη Του ἀγάπη μας, τό Σταυρό Του, δύναμη στηνἀναρωτηθούμε. Έχομε τις πνευματικές προϋποθέσεις να εννοήσομε, τι διαστάσεις ἔχει γιὰ ἐμᾶς ἡ βίωση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, μποροῦμε τελικά ενά σηκώσομε το Φῶς του»: Ταυτιζόμαστε μὲ τὸν Ἀναστημένο Λυτρωτή μας; Κάνομε τη ζωή Του, ζωή μας, το λόγο του έργο μας; Κάνομε την ἀγάπη Του ἀγάπη μας, το Σταυρό Του, δύναμη στην ἄρση τοῦ δικού μας σταυροῦ, το Πάθος του ἀντίδοτο στά πάθη μας; Αν ναι, τότε σωστά βαδίζομε.
Αγαπητοί μου, «…ἦρθε ξανά το Πάσχα, ἡ χαρμόσυνη μέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ αἰτία κάθε εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάσεως, που ἔρχεται μία φορά τὸν χρόνο ἢ μᾶλλον ἔρχεται καθημερινά καὶ συνεχῶς σ’ ἐκείνους που κατανοούν το μυστικό της νόημα…», όπως λέγει ὁ Ἅγ. Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος. Το αὐθεντικό περιεχόμενο τῆς Λαμπροφόρου ἑορτῆς, ποὺ σήμερα καὶ πάλι πανηγυρίζομε, παραμένει ίδιο καί ἀπαράλλακτο.
Μέσα στην Εκκλησία μας και μὲ τὰ ζωή της, ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἐξακολουθεῖ νὰ φανερώνεται ἐνώπιόν μας, ὅπως συνέβη καὶ μὲ τοὺς μαθητές Του, μετά την Ἀνάστασή Του. Εἰσέρχεται μυστικά καὶ σ’ ἐμᾶς, στις καρδιές μας, ἀλλά και στον ταραγμένο και ἐμπόλεμο κόσμο μας, όπως τότε στο ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ, κομίζοντας χαιρετισμό εἰρήνης σε ὅλους, γιὰ νὰ μᾶς διαβεβαιώσει ότι εἶναι παρών ἀνάμεσά μας και θα παραμένει μέχρι το τέλος τοῦ κόσμου: «Καί ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμί πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ.28,20). Προσφέρει χωρίς φειδώ τὴν ὄντως εἰρήνη, διότι Αὐτός εἶναι ἡ Εἰρήνη καὶ ἡ Ζωή. Αὐτός ὁ θρίαμβος τῆς ἄμετρης αγάπης τοῦ θεοῦ ἔρχεται να πλημμυρίσει μὲ ὁλοζώντανη ἐλπίδα κάθε τεθλιμμένη καὶ ἀπελπισμένη καρδιά, κάθε πονεμένο και απογοητευμένο ἄνθρωπο, κάθε συγχυσμένο πνευματικά, προσφέροντας μία ἀπερίγραπτη χαρά, ἀλλά καί μία ἀναστάσιμη καινή ζωή, γεμάτη ἀγάπη καί αἰσιοδοξία.
Γι’ αὐτὸ ὡς χαροῦμε. Καὶ ὡς ἀκολουθοῦμε τὸν Ἀναστημένο Χριστό, μὲ τὸν λόγο καὶ τις πράξεις μας, κυρίως ὅμως μὲ τὴν ἐλπιδοφόρα, χαροποιό και αἰσιόδοξη παρουσία μας στη ζωή τοῦ κόσμου, καταθέτοντας στήν κοινωνία μας τὰ μαρτυρία πώς η Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, μᾶς δίδει την δυνατότητα να ἀνασταινόμαστε ἀπό τις πτώσεις μας, να εἰρηνεύομε «ἐν ἑαυτοῖς» για να εἰρηνεύσει και ὁ κόσμος, να σεβόμαστε τη δημιουργία τοῦ Θεοῦ, το περιβάλλον μας, κάθε τι που φανερώνει την ἀγάπη του καὶ ἀποτελεῖ ἐγγύηση τῆς αἰωνιότητας. Να μάθομε ἐπιτέλους να ζοῦμε μαζί Του, ἀλλά καί ὁ ἕνας μας μαζί με τον ἄλλο. Να μάθομε, πώς ὅλοι ἔχομε θέση στην Ανάστασή Του, πώς τὸ Φῶς Του φωτίζει ὅλους ἐκτός ἀπό αὐτοὺς που θέλουν να μείνουν σκοτεινοί, πώς η Αλήθεια του μόνο τὸν ἄρχοντα τοῦ ψεύδους καὶ τοὺς ἀνθρώπους του, ἔχει ἀντίζηλους καὶ ἐχθρούς.
Μὲ αὐτές τις σκέψεις, ἀπευθύνω σε όλους σας το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ», που τα λέγει ὅλα καὶ τὰ προσφέρει ὅλα και ευχομαι, αὐτή ἡ εὐχή με τη δύναμή της, να μετατρέψει ολόκληρη τη ζωή σας σε ἕνα διαρκές Πάσχα, σε μία ἀναστάσιμη ἑορτή που θα συνεχιστεί στην αἰωνιότητα. Προσεύχομαι στον Άναστάντα Κύριο τῆς Ζωῆς καὶ τῆς Εἰρήνης, τὰ ἔτι ὅλων νὰ εἶναι ἔτη εὐλογημένα, εἰρηνικά, χριστοφόρα, χριστοτερπῆ καί ὁλοφώτεινα ἀπό τὸ Ἅγιο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Αδελφοί, «πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε» (Α΄ Θεσσ. 5, 16-17). Διότι, «Ἀληθῶς Ανέστη ὁ Κύριος!»
Με πολλή ἀγάπη καὶ πατρικές εὐχές
Ο Αρχιεπίσκοπος
Ο Κρήτης Ευγένιος